Ter nagedachtenis van onze vroegere secretaris Paul Van Ingelgem.
Ik hou dat kleine ritueel graag in ere
opdat je elk ogenblik terug kan keren!
Iedere dag, als het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,
bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je ergens opgehouden was.
Hoe kon ik denken dat je voor altijd verdwenen was.
Ik hoor, alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het blaffen van de hond
en je komt binnen nét op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.
Ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf en haast niet opziend
de woorden vind
als was het vanzelfsprekend:
‘Schuif aan Paul, er is op jou gerekend!
En met trage hand zal je je bril afzetten
en, je wijsheid kennend, zal je zeggen:
‘Ik ben niet echt dood, moet je weten, ‘
t is maar een lichaam dat ik achterliet.
Dood ben ik pas als je me bent vergeten’.
Je stoel blijft leeg, je stem blijft zwijgen,
maar in ons hart zal je er altijd zijn,
want is jouw sterven niet een beetje eeuwig bij ons blijven,
is ons verdriet
niet wenen om het zichtbaar afscheid van jou die ons zoveel mooie herinneringen
en wijze woorden achterliet.
Bedankt Paul !
Marc Brillouet
